Sadece Bugüne Özel Değil Rus Çevirmeni Zamanında Önlü Arkalı Paramparça Etmişler

Sadece Bugüne Özel Değil Rus Çevirmeni Zamanında Önlü Arkalı Paramparça Etmişler; Noter binasının gri koridorlarında başlayan o resmiyetin, bir akşam vaktinde bu kadar sıcak bir hikâyeye dönüşeceğini muhtemelen ikiniz de tahmin etmemiştiniz. İstanbul’un kalabalık noterlerinden biri… Timuçin, elindeki evrakların onaylanmasını beklerken sıkıntıyla saati kontrol ediyordu. O sırada yan masada, bir Rus iş adamına karmaşık hukuki terimleri büyük bir sükunetle açıklayan Selena’yı fark etti. Selena, Türk asıllı olmanın verdiği o tanıdık sıcaklığı, Rusya’nın o disiplinli ve vakur duruşuyla harmanlamıştı. Keskin bir zekası, ama bir o kadar da yumuşak bir ses tonu vardı. Evrak işi bittiğinde, Timuçin bir cesaretle yanına yaklaştı. Belki bir terim sordu, belki de sadece “Yorucu bir gün, değil mi?” dedi. Selena’nın yorgun ama samimi gülümsemesi, o an aradaki tüm buzları eritti. Birkaç mesajlaşma ve iş çıkışı içilen bir kahve, aradaki o mesafeli “tercüman-müşteri” duvarını tamamen yıktı. Selena, Rus edebiyatından bahsederken Timuçin onun kelimeleri seçişindeki titizliğe hayran kalmıştı. Gece ilerledikçe sohbetin rengi değişti; bakışlar derinleşti, cümleler kısaldı. Gece Selena’nın evine doğru uzandığında, sokak lambalarının ışığı altında yürürken aralarındaki çekim artık saklanamaz bir boyuta ulaşmıştı. Selena kapıyı açıp içeri girdiklerinde, noterdeki o ciddi kadın gitmiş, yerine tüm savunmasızlığı ve cazibesiyle Selena gelmişti. Evinin dekorasyonu da tıpkı kendisi gibiydi; bir yanda Rusya’nın o nostaljik havasını taşıyan objeler, diğer yanda modern bir Türk evinin konforu. Timuçin için o an, sadece bir yakınlaşma değil; iki farklı dünyanın, iki farklı dilin en tutkulu şekilde birbirine karışmasıydı. Kelimelerin bittiği yerde, Selena’nın bakışları her şeyi tercüme etmeye yetiyordu. Güneş doğarken, Selena’nın o titiz ve dikkatli tercüman kimliği, seninle yaşadığı anları hayatın en gerçek belgesi gibi onayladı. Timuçin için bu, sadece bir gece değil; tüm şüphelerin dağıldığı, her duygunun geçerlilik kazandığı bir “tasdik” süreciydi. O gece boyunca atılan her imza, kurulan her temas, aranızdaki hikâyeyi kalıcı kıldı.